چاپ کردن این صفحه

تومورهای غیر سرطانی رحم

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

فیبروم رحم یک تومور غیر سرطانی رحم است. آنها رشدهایی هستند که در بافتهای اتصال دهنده رحم ایجاد می شوند. آنها به سایر قسمتهای بدن گسترش نمی یابند (متاستاز می شوند) و معمولاً تهدید کننده زندگی نیستند.
فیبروم رحمی ممکن است در قسمت های مختلف رحم رشد کند ، اما بیشتر آنها در دیواره رحم ایجاد می شود. آنها معمولاً در سالهای تولید مثل بزرگتر می شوند و بعد از یائسگی کوچک می شوند. فیبروم رحمی ممکن است خطر ناباروری را افزایش دهد.


در حدود نیمی از خانمها در سن 50 سالگی دارای فیبروم های رحمی هستند. آنها در سن زیر 20 سال نادر هستند. علت فیبرومهای رحمی ناشناخته است. پزشکان فکر می کنند که این هورمون ها ایجاد می شوند زیرا به نظر می رسد میزان بالای استروژن و پروژسترون باعث افزایش رشد آنها می شود. آنها همچنین فکر می کنند که ممکن است در خانواده ها اداره شوند.



رحم چیست؟

 


رحم یا زاهدان اندامی است در بدن جنس ماده پستانداران که جنین در آن به‌وجود آمده و رشد می‌کند تا هنگام زایمان فرا رسد. رحم مانند یک گلابی وارونه در محوطه لگن و در خط وسط، بین مثانه و رکتوم قرار دارد. رحم دارای یک تنه و گردن رحم است و مهبل (واژن) در سمت داخل بدن به رحم متصل می‌شود. رحم دیواره‌های ضخیم عضلانی دارد. در حقیقت این عضلات، قوی‌ترین عضلات بدن یک زن هستند. انقباض همین عضلات است که در هنگام زایمان بسیار شدید می‌شود و باعث خروج نوزاد و نیز درد زایمان می‌گردد. وقتیکه زنی حامله نیست رحم تنها حدود ۵/۷ سانتی‌متر طول و ۵ سانتی‌متر عرض دارد و در حدود ۳۵ گرم وزن می‌باشد اما پس از بارداری ابعاد و وزن رحم افزایش می‌یابد.



علائم بیماری های رحم


بسیاری از زنان مبتلا به فیبروم هیچ علامتی ندارند. این که آیا شما علائمی دارید یا خیر ، کدام یک از علائم شما بستگی به تعداد فیبرومها ، اندازه و محل قرارگیری آنها در رحم دارد. در صورت بروز علائم ، آنها می توانند شامل موارد زیر باشند:
خونریزی غیر طبیعی واژن
تکرر ادرار
یبوست
درد ، فشار یا گرفتگی در قسمت تحتانی شکم
مشکلات دوران بارداری ، از جمله انقباضات زودرس و سقط خودبخودی


تشخیص تومورهای سرطانی و غیر سرطانی رحم


اگر علائمی دارید یا پزشک فکر می کند که ممکن است فیبروم رحمی داشته باشید ، برای آزمایش به شما فرستاده می شوند. آزمایشاتی که برای تشخیص یا رد فیبروم های رحمی استفاده می شود عبارتند از:
معاینه لگن
سونوگرافی ترانس واژینال یا لگن
MRI
بیوپسی پوشش رحم (به نام آندومتر)
از سایر عواملی که خطر ابتلا به فیبروم رحمی را افزایش می دهند، می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- شروع قاعدگی قبل از سن 10 سالگی
- مصرف نوشیدنی های الکلی
- عفونت رحم و بیماری های مقاربتی
- فشار خون بالا
بیماری فیبروم بر بارداری هم تاثیر می گذارد؟
اگرچه فیبروئید در تخمک گذاری اختلالی ایجاد نمی کند، ولی برخی مطالعات اظهار می کنند که فیبروم می تواند باعث اختلال در باروری شده و یا باعث بارداری ناموفق شود.
به طور خاص، فیبروئیدهای زیرموکوسی یعنی همان هایی که باعث اختلال در ساختمان طبیعی لایه های داخلی رحم می شوند، موثرترین فیبروئید ها در کاهش باروری هستند، چراکه مانع لانه گزینی تخم لقاح یافته در بافت رحمی می شوند. گاهی اوقات هم فیبروئید ها را علت اصلی سقط جنین می دانند.
فراموش نکنید اگر پزشک علت سقط یک خانم باردار را وجود فیبروم تشخیص دهد، تا زمانی که این فیبروم درمان نشود، این خانم قادر به بارداری و زایمان موفق نخواهد بود. در برخی موارد هم این توده های فیبروئید باعث انسداد لوله های رحمی شده و مانع رسیدن اسپرم به تخمک می شوند.
پس به طور کلی میزان تاثیرگذاری بیماری فیبروم بر وضعیت باروری به شدت بیماری و محل قرار گیری فیبروئید ها در رحم بستگی دارد.



درمان بیماری فیبروم (تومور رحم) چیست؟

 


فیبروم های رحمی معمولاً نیازی به درمان ندارند مگر اینکه علائمی ایجاد کنند. گزینه های درمانی شامل موارد زیر است:
داروهایی برای کاهش سطح استروژن و کاهش رشد فیبروئید
داروهای درد
جراحی برای برداشتن فیبرومها اما نه رحم (به نام میومکتومی)
جراحی برای برداشتن رحم (به نام هیسترکتومی)
خوشبختانه امروزه درمان های متعددی برای فیبروم رحمی وجود دارد. درمان های این بیماری معمولا هورمون هایی که سیکل قاعدگی را تنظیم می کنند را هدف می گیرد، یعنی همان استروژن و پروژسترون، و از این طریق علائمی اصلی نظیر خونریزی های شدید و طولانی مدت و درد و فشار لگنی را بهبود خواهند داد.
اما این درمان ها فیبروئید ها را به کلی از بین نمی برند، فقط می توانند آنها را کوچک تر و ضعیف تر کنند.
از جمله این درمان ها عبارتند از:


1- آگونیست های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (Gn-RH)


این داروها با مهار ترشح استروژن و پروژسترون شرایطی مانند یائسگی را به وجود می آورند و می توانند اندازه فیبروئید ها را کاهش دهند. بنابراین قاعدگی متوقف می شود و معمولا علائم آزاردهنده فیبروم و کم خونی همراه آن بهبود پیدا خواهد کرد. خیلی از پزشکان یک دوره درمان با این داروها را قبل از انجام عمل جراحی توصیه می کنند. درمان با این داروها معمولا بیش از شش ماه توصیه نمی شود، زیرا مصرف طولانی مدت آنها عوارضی مانند پوکی استخوان را به همراه خواهد داشت.

2- درمان فیبروم رحم با استفاده از IUD

استفاده از IUD (تصویر روبرو) می تواند در درمان خونریزی های شدید ناشی از فیبروئید  مفید باشد. اما این را هم بدانید که استفاده از IUD ی ترشح کننده پروژسترون، فقط علائم بیماری را کاهش می دهد و هیچ تاثیری بر اندازه فیبروم و از بین بردن آن نخواهد داشت.


3- سایر درمان های فیبروم رحم


پزشک ممکن است در کنار درمان های بالا، داروهای دیگری را نیز به شما توصیه کند، برای مثال قرص های ضدبارداری که می توانند در تنظیم خونریزی و دوره های قاعدگی مفید باشند، اما باعث کاهش اندازه فیبروئید ها نخواهند شد. داروهای ضد التهاب های غیر استروئیدی و یا همان  داروهای NSAID می توانند در کاهش درد بیماری فیبروم کمک کننده باشند، اما این مسکن ها خونریزی را کاهش نخواهند داد. در کنار همه اینها پزشک ممکن است مصرف مولتی ویتامین ها و مکمل آهن را نیز به شما توصیه کند.
البته در بیمارانی  که علائمی ندارند، معمولا هیچ درمانی توصیه نمی شود. فقط کافی است فرد تحت نظر پزشک متخصص قرار بگیرد تا رشد فیبروم بررسی شود و در صورت لزوم درمان شروع شود.


4- عمل جراحی برای درمان فیبروم رحم


در موارد شدید و در بیمارانی که علائم جدی دارند، عمل جراحی بهترین گزینه می باشد. در این شرایط پزشک بسته به نوع بیماری، وضعتی کلی سلامت فرد، سن بیمار، تصمیم او برای بارداری، اندازه فیبروم و غیره می تواند از انواع جراحی مثل میومکتومی، هیستروسکوپی و برداشتن لایه داخلی رحم (اندومتر) استفاده کند.